Muzyka poważna – barok

Barok był takim okresem w historii sztuki, który charakteryzował się szeroko rozumianym przepychem, a nawet przeładowaniem form. Czy ówczesna muzyka poważna była również pełna ozdobników, stojąc jednocześnie na granicy dobrego smaku?

 

Barokowa muzyka poważna to muzyka wielkich form i wielkich kompozytorów. To właśnie w tej epoce tworzyli:

Barok był także momentem w historii sztuki, w którym narodziła się jedna z najważniejszych i najbardziej monumentalnych form muzycznych, czyli opera. Skomponowanie w 1597 r. przez Jacopo Periego pierwszej opery pt. „Dafne” datuje się jako początek muzyki barokowej. Oprócz opery stworzono również inne nowe formy i gatunki muzyki, w tym m.in.: kantatę, oratorium, toccatę, mszę organową czy partitę.

Ważną cechą barokowej muzyki poważnej był intensywny rozwój wszelkich form typowo instrumentalnych. To właśnie w tej epoce powstały m.in. sonaty, suity oraz concerto grosso. Skupiono się również na rozwoju cenionej w renesansie muzyki polifonicznej, której kwintesencją stała się forma zwana fugą (z łac. „ucieczka”), wykorzystywana w kompozycjach np. Jana Sebastian Bacha. Jednymi z najbardziej charakterystycznych cech muzyki barokowej były: muzyka uproszczona do modelu harmonicznego, kontrast między wysokim a niskim rejestrem oraz silnie zarysowana podstawa harmoniczna (tzw. basso continuo).

pianino

Barokowa muzyka poważna niosła ze sobą przede wszystkim cel dydaktyczny. Jej twórcy chcieli dotrzeć do swoich odbiorców z konkretnym przesłaniem. Dlatego też stosowali oni rozmaite figury retoryczne, które miały wyrażać pogląd danego kompozytora na wybraną przez niego sprawę oraz jednocześnie stanowić naukę dla odbiorców jego dzieła. Wybierano głównie pytania retoryczne, powtórzenia i wykrzyknienia w partiach wokalnych, podkreślanych jednocześnie przez partie instrumentalnie.

Szczególną rolę w rozwoju barokowej muzyki poważnej odgrywały Włochy. Tam też narodziły się 2 podstawowe XVII-wieczne style kompozytorskie:

  1. stile antico (styl dawny, który bazował na polifonii renesansowej)
  2. stile nuovo (styl nowy, związany z monodią akompaniowaną oraz techniką koncertującą)

Pod koniec epoki baroku wprowadzono styl muzyczny określany jako „galant” (z fr. „wytworny”), będący muzyką raczej delikatną, subtelną, a także elegancką w brzmieniu. Galant stanowił most muzyczny pomiędzy epoką baroku oraz oświecenia, propagującym całkiem odmienny styl muzyki, która odchodziła od dramatycznych i ciężkich form na rzecz muzyki bardziej uładzonej i o łagodniejszym ładunku emocji. Z galantu wykształciła się również klasyczna muzyka poważna.

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *